Fosfor znajduje się w glebie w postaci soli kwasu fosforowego (H5PO4), czyli fosforanów, a szczególnie fosforanów wapniowych, żelazowych i glinowych. Przy czym tylko fosforany wapniowe mają wartość istotną dla roślin, fosforany glinowe, a zwłaszcza żelazowe, ze względu na to, że bardzo trudno przeistaczają się w związki rozpuszczalne, są, w przeważanej mierze, bezużyteczne.

Dlatego też, przy badaniu gleby na zasobność w kwas fosforowy, należy zawsze jednocześnie określić ilość zawartych w niej tlenków glinu i żelaza, im większą jest ta ilość, tym gorzej, gdyż wtedy kwas fosforowy jest z niemi przede wszystkim związany.

Fosforany wapniowe bywają trzech rodzai: trójwapniowe Ca3(P04)2, dwuwapniowe CaHP04 i jednowapniowe Ca(HP04j2. Z tych ostatni, tj. jednowapniowy, jest najłatwiej rozpuszczalny w wodzie. W glebie jednak nie występuje, gdyż pod działaniem wapna lub węglanu wapnia przechodzi w raniej rozpuszczalny fosforan dwuwapniowy. Najtrudniej rozpuszczalnym jest fosforan trójwapniowy, przy wietrzeniu jednak, pod wpływem gazu węglowego, zamienia się, podobnie jak jednowapniowy, w fosforan dwuwapniowy. Stąd też w doprawionej glebie najpospolitszym jest fosforan dwuwapniowy.