Potas występuje w glebie w większej ilości niż fosfor. Znajduje się on tu pierwotnie przeważnie pod postacią bezwodnych glinokrzemianów potasowych, nierozpuszczalnych ani w wodzie, ani w słabych kwasach a więc w postaci niedostępnej dla roślin. Przy wietrzeniu, w warunkach sprzyjających, te bezwodne glinokrzemiany przyłączają wodę i zamieniają się w rozpuszczalne w wodzie, nasyconej gazem węglowym, wodne glinokrzemiany, a więc w postać dla roślin dogodną.

Nieznaczne ilości potasu mogą występować w glebie w postaci rozpuszczalnych w glebie chlorków, siarczanów, węglanów.

Części gliniaste gleby zawierają najwięcej potasu, wtedy zwłaszcza, gdy są produktem wietrzenia szpatu polnego. Takie gleby zazwyczaj nie wymagają nawożenia potasem. Natomiast gleby piaszczyste, wapienne, próchnicowe zawierają potasu bardzo maøo.

Rośliny pobierają z ziemi więcej potasu niż fosforu, ponieważ zaś jest go w roli więcej, poza tym zaś, pobrany przez rośliny potas gromadzi się głównie w tych częściach, które jak nprzkł. liście, łodygi, przeważnie są zużyte w gospodarstwie w postaci ściółki i paszy, i wracają do ziemi, przeto wyczerpanie gleby z potasu następuje później niż z fosforu, gromadzącego się przeważnie w nasionach.