Niedobór wody w glebie utrudnia pobieranie przez roślinę pokarmów, powstrzymuje rozwój pożytecznych w glebie bakterii, uniemożliwia wreszcie przebieg procesów chemicznych, dzięki którym nie przyswajalne, surowe materiały pokarmowe, w glebie zawarte, zostają przeistoczone w postać dla rośliny dogodną.

Omawiając znaczenie i ruch wody w glebie mieliśmy na względzie t. z. wodę „woltią“, która ma dla roślin znaczenie bezpośrednie. W glebie jednak istnieje jeszcze woda tz. „adhezyjna”, która, aczkolwiek przez rośliny nie może być spożytkowaną, to jednak ma dla nich pośrednie znaczenie, wpływa bowiem na chemiczne, a przede wszystkim fizyczne własności gleby.

Wiemy, że w przyrodzie istnieje t. z. siła wzajemnego przyciągania. Dzięki tej sile, jak już zaznaczyliśmy atomy, a następnie cząsteczki poszczególnych ciał łączą się z sobą w odpowiednie skupienia. Pomiędzy cząsteczkami ziemi, a wilżącą je wodą również działa ta siła. Pod jej wpływem woda gromadzi się w postaci nader cienkiej powłoki na powierzchni cząsteczek gleby i przylega do nich tak silnie, że oddzieloną być może dopiero drogą ogrzewania. Ta właśnie, przylegająca do cząsteczek, woda nazywa się wodą adhezyjną.

Woda adhezyjna, wskutek silnego przylegania do powierzchni cząstek gleby, nie może być pochłanianą przez korzenie roślin, nie może podsiąkać, trudno też bardzo paruje.

Ma ona jednak dodatni wpływ na rozpuszczalność składników gleby i jest jednym z czynników budowy gruzełkowatej gleby, umożliwiając łączenie się z sobą cząstek gleby w gruzełki.