Pojemnością cieplną jakiegoś ciała nazywa się ilość ciepła, potrzebna do ogrzania o 1 C. jednego grama tego ciała. Z dwóch ciał o różnej pojemności cieplnej przy tej samej temperaturze lepiej nagrzewa się to, którego pojemność cieplna jest mniejsza.

Pojemność cieplna wody jest większa niż pojemność cieplna minerałów, dlatego też, im wilgotniejszą jest gleba, tym trudniej się nagrzewa i odwrotnie, sucha rola nagrzewa się łatwiej.

Z drugiej jednak strony, ciała, mające większą pojemność cieplną, tj. trudniej się nagrzewające, wolniej tracą swe ciepło – stąd też woda wolniej stygnie niż mineralne cząstki gleby, a zatem wilgotna gleba zachowuje dłużej swe ciepło niż gleba sucha.

Promienie słoneczne ogrzewają bezpośrednio tylko wierzchnią warstwę gleby. Ciepłota, osiągnięta tą drogą przez wierzchnią warstwę, udziela się dopiero innym warstwom. Szybkość, z jaką ciepło, osiągnięte przez jedna warstwę, udziela się warstwom sąsiednim, zależy od t.z. przewodnictwa cieplnego ciał. Z fizyki wiadomo, że najgorszym przewodnikiem ciepła jest powietrze, najlepszym zaś woda, w glebach zatem suchych, zawierających dużo powietrza, ruch ciepła będzie powolniejszy.