Największą zdolność absorbowania kwasu fosforowego posiadają gleby wapienne.

Zaabsorbowane, a więc przeistoczone w stan nierozpuszczalny pierwiastki pokarmowe, dzięki działaniu wydzielin korzeniowych, jak również wody, nasyconej gazem węglowym,stopniowo zostają rozpuszczane i wsysane przez rośliny – absorbujący zatem broni je tylko przed wyługowaniem, nie czyniąc ich jednak niezdatnymi na pokarm dla roślin.

Bywają jednak wypadki, gdy zaabsorbowany składnik zostaje przeistoczony w postać, z której wcale, lub z wielkim trudem może roślina korzystać, tak się dzieje nprzkł. z kwasem fosforowym wtedy, gdy gleba zawiera znaczniejsze ilości wodzianu żelazowego, a mało wapna, wtedy bowiem z kwasu fosforowego tworzy się głównie b. trudno rozpuszczalny fosforan żelazowy, a więc pokarm fosforowy zostaje poniekąd unieruchomiany. Na takich ziemiach nie należy wprowadzać nigdy znaczniejszej ilości superfosfatu, lecz dawać go tyle, ile potrzeba dla jednorocznego zbioru.

Kwas azotowy prawie zupełnie przez glebę nie jest absorbowany, a jeśli niektóre gleby zatrzymują pewne, nieznaczne zresztą ilości tego związku, to odbywa się to, zdaje się, wyłącznie na drodze biologicznej, nie zaś chemicznej. Niektóre bakterie, mianowicie, zużytkowują sole kwasu azotowego w celach pokarmowych, przeistaczają azot w składniki białkowe swego ciała i w ten sposób pewną ilość zatrzymują w glebie.