Wskazówki co do tego, jak należy brać próbkę i na co należy zwracać uwagę, aby próbka była miarodajna, znajdzie Czytelnik w pracy S. Miklaszewskiego „Jak badać gleby nasze w polu?” Cena 60 kop. Biblioteczka Rolnicza 1912 r.

Chcąc określić zawartość każdego z tych składników w jednostkach wagowych, dokonywujemy przeliczenia na następujących zasadach. Przyjęto, że 6.5 cc. grubego piasku waży 10 gr., 8.5 cc. drobnego piasku także 10 gr.. Posiłkując się tymi teoretycznymi wielkościami, obliczamy % zawartość wagową piasku drobnego i grubego, sumujemy i rezultat odejmujemy od 100: pozostałość wykazuje nam % wagową zawartość gliny.

b) Chemiczny rozbiór gleby.

Rozbiór chemiczny gleby, który w całej rozciągłości może być uskuteczniony jedynie przez specjalistę-chemika, może dać rolnikowi cenne wskazówki, zwłaszcza co do braku w glebie pewnych pożywnych składników, nie jest jednak w stanie określić żyzności gleby. Jeśli bowiem rozbiór wykaże nawet znaczną zawartość w glebie składników pożywnych, to jednak rezultat taki nie zawsze będzie miarodajnym, nie wiadomo bowiem, czy dane składniki pożywne znajdują się w glebie w postaci przyswajalnej dla roślin. W przeważanej przeto większości wypadków rozbiór chemiczny gleby nie daje żądanej odpowiedzi co do żyzności gleby, co do jej potrzeb nawozowych i dla określenia ich uciekamy się powszechnie do metod bardziej miarodajnych, do doświadczeń polowych (pólka doświadczalno-nawozowe).