Poza tym, na ilość parującej wody duży wpływ ma temperatura: przy wyższej temperaturze powietrza parowanie jest, oczywiście, większe, niż przy niższej. Nasycenie powietrza atmosferycznego parą wodną również nie pozostaje tu bez wpływu – im mniej wilgoci zawiera powietrze, tern chciwiej chłonie w siebie wodę.

Ruch powietrza, wiatry, zwiększa parowanie. Równe nie ma mniejszą powierzchnię parowania niż teren falisty – a zatem kształt powierzchni wpływa na parowanie.

Pochylenie powierzchni pola w zależności od kierunku również ma tu znaczenie; z pochyłości południowych więcej paruje wody niż z północnych. Nawet barwa gleby może zwiększać lub zmniejszać parowanie – ziemie jasne, słabiej chłonące promienie cieplne, mniej parują niż ziemie ciemne.

Ziemie „ocienione”, tj. przykryte jakimś martwym przykryciem (obornikiem, liśćmi itp.) mniej wody parują, natomiast przykrycie żywe, a mianowicie porost roślin,zwiększa parowanie, rośliny bowiem wsysają wodę z warstw głębszych i wypacają ją przez liście.